ДОПИРОТ И ТЕХНОТЕЛОТО

Апстракт

Овој труд ја анализира улогата на телото и допирот во современата технолошки посредувана култура, фокусирајќи се на нивното значење во процесот на создавање визуелно уметничко дело. Црпејќи од современите теории за вештачка интелигенција, биотехнологија и виртуелна реалност, телото се смета за предмет на редукција и техничка интерпретација, со неговата материјалност и тактилност маргинализирани во корист на визуелните и дигиталните форми на комуникација. Трудот се потпира на концептите на филозофијата и хаптиката, за да ја потврди улогата на телото како носител на сознанието, креативноста и културното значење. Особено се нагласува дека уметничкото творештво, и покрај доминацијата на визуелното, е суштински тактилен процес, во кој допирот функционира како посредник помеѓу мислата, телото и материјата. Во оваа смисла, се анализира историскиот и современиот однос помеѓу визуелните и тактилните димензии на уметноста, од традиционалните медиуми до дигиталните практики. Посебно внимание се посветува на трансформацијата на уметникот во дигитален контекст, каде што идејата е одвоена од материјалната реализација, што доведува до губење на телесното учество и намалување на тактилната компонента на креативниот процес. Овој феномен се разгледува во поширокиот контекст на технократската и трансхуманистичката парадигма, која има тенденција да го надмине биолошкото тело. Заклучокот укажува дека, и покрај технолошките иновации, допирот и телесноста остануваат фундаментални за уметничкото творештво и човековото искуство. Нивното потиснување претставува не само естетско, туку и антрополошко намалување, кое ја доведува во прашање самата природа на креативноста и човештвото.