(untitled) (Дефектолошка теорија и практика, 2014)
Во многу истражувања е тестирана поврзаноста меѓу обработката на нумеричките магнитуди и постигнувањата по математика со спротивставување на заклучоците за поединци со тешкотии во усвојувањето на математичките операции. Некои недоследности можат да се објаснат со употребата на несимболички стимули или колекции од точки во истражувањата. Дадена е хипотеза дека постои објектно-датотечен систем за „мали“ и аналоген магнитуден систем за „големи“ броеви. Во овој двосистемски профил, поставен е лимит на големината на објектно-датотечниот систем (три ставки). Границата е дефинирана така што броевите под четири се категоризирани како „мали“, а од четири нагоре како „големи“. Сепак, недостасуваат податоци за обработка на „малите“ броеви, како и на „границата“ помеѓу малите и големите броеви. Со ова даваме придонес, обезбедувајќи податоци за разликувањето на поставеноста 4 vs.8 и 1 vs. 4 од страна на доенчињата, a во двата случаја бројот 4 е комбиниран, соодветно, со малите и големите броеви. Учесници беа 25 и 26 навремено родени 9-месечни бебиња за 4 vs 8 и 1 vs 4, соодветно. Стимулите (точки) беа контролирани за континуираните варијабли. Следењето на погледот беше комбинирано со хабитуациската парадигма. Резултатите покажаа дека доенчињата беа успешни во разликувањето на 1 од 4, но неуспешно разликуваат 4 од 8 точки. Заклучоците се во прилог на претпоставката за бројот 4 како „мал“ број, со што го зголемуваат лимитот на објектно-датотечниот систем. Оваа студија ќе помогне во објаснувањето на неконзистентноста во истражувањата. Уште повеќе, информациите ќе бидат корисни како одговор на прашањата на родителите за предизвиците со кои можат да се соочат ранливите деца со проблеми при обработката на броеви, како што се децата со тешкотии во усвојувањето математички операции. Дополнително, истражувањето може да даде информации за стимулите што можат да се искористат за ефикасно поттикнување на вештините на децата за обработување магнитуди.