(untitled) (Journal of Contemporary Philology, 2021)
Овој есеј ги разгледува начините на кои е претставен ѓаволот/сатаната во Сатанските стихови од Салман Ружди, Евангелието според Исус Христос од Жозе Сарамаго и Мајсторот и Маргарита од Михаил Булгаков, со цел да ги испита улогите што ги игра сатанскиот принцип во неортодоксната и дури отворено богохулна архитектоника на романи, кои функционираат како световни пренапишувања на религиската традиција и светите писма на христијанството и/или исламот. Дестабилизирајќи ја ортодоксната имагологија за сатаната како етички зол и Божји противник, избраните романи го впишуваат сатанското како израз на „нечистиот“ и диференцијален аспект на идентитетот, јазикот и на познанието. Со тоа што воспоставуваат сатански разнолика онтологија, етика и епистемологија, романите на Ружди, Сарамаго и на Булгаков го присвојуваат сатанското како, во суштина, уметнички или книжевен принцип, насочен против монолошките и потчинувачки дискурси кои се повинуваат на опресивната логика на Едното.