(untitled) (Годишен зборник на Филозофски факултет - Скопје, 2011)
Повод за овој текст е годишнината од смртта на големиот барокен сликар Микеланџело Меризи, наречен Караваџо и nomсетување на неговата личност, дело изначење. Покрај котронверзните детали од неговиот живот, сликарската оставштина на овој мајстор веќе 400 години ce највредните и највлијателните опуси во историјата на уметноста. Исклучително интелигентен, тој поседувал неспорен талент, нo воедно имал големи можности да ги изрази своите уметнички способности, уживајќи заштита на моќни покровители. Во светот во кој живеел Караваџо општествениот статус зависел од потеклото. Тој нe бил од благородничко семејcтвo, нo пред крајот па животот на Малта бил прогласеп за витез нa Малтешкиот ред. Кога му ce исполнила желбата да добие титула, Караваџо нe бил свесен колку кусо ќе ужива во новостекнатите привилегии, нo неговите педесеттипа слики постхумпо ќе му обезбедат една многу попрестижпа титула, „ витез на сликарството“ или „ принц па темнината“ Револуционерен во користењето па реализмот и во религиозни теми и иновативен во поглед па воведувањето па силен контраст меѓу светлото и сенката во сликата, Караваџо ги возбудил духовите па своето време, отворајќи нови хоризонти во сликарството. Колку што предизвикал восхит, особено кај помладите сликари, толку ja шокирал јавноста, вклучително и црквата и конзерватиената критика Неколку генерации сликари во Италија и надвор од неа, директно или посредно ќе ce инспирираат од неговиот начин на работа, честопати прифаќајќи го само Караваџовиот реализам или пак исклучиво неговиот начин на осветлување. Му ja оддаваме должната почит.