(untitled) (ЕтноАнтропоЗум, 2015)
Визуелната антропологија никогаш не била целосно инкорпорирана во главните текови на антропологијата. Долго време антрополошките филмови се сметале само како објективен запис за реалноста, кој служи за натамошна анализа, за потоа да бидат складирани во архивите, или како аудиовизуелна помош во процесот на образованието. Искуството што го стекнав на терен говори во прилог на сѐ подоминантната теза дека визуелната антропологија, исто како и пишуваниот текст, е наративно средство за пренесување на антрополошкото знаење. Во мојот случај станува збор за антропологија на жената – тема што сѐ до седумдесеттите години на XX век била „невидлива“, како во општествените науки така и во филмот.